Portal Literacki - Fabrica Librorum. Literatura: wiersze, opowiadania, felietony, eseje

- Dzisiaj odchodzę. – powiedziałem nie podnosząc głowy z poduszki.
- Nie możesz. – odpowiedziała i kątem oka zobaczyłem, że wsparta na łokciu przypatruje mi się z uśmiechem.
- A to dlaczego?
- Na obiad jest zupa z karczochów.
- Acha... To zmienia postać rzeczy.
- Poza tym...
- Tak?
- To jest twój dom, nie możesz stąd odejść.
- No tak, słusznie.
- Czy to znaczy, że ja mam sobie pójść?
- Nie, dlaczego? Jaki to ma związek z tobą?
- To dlaczego mówiłeś, że odchodzisz?
- Aaa... Z przyzwyczajenia. Ile to już jesteśmy ze sobą?
- Od dziesiątego października.
- Pamiętasz tak dokładnie?!
- Pewnie, przecież to były twoje urodziny...
- Czyli już trzy dni... Jak ten czas leci...
Obróciłem się, umieszczając swoje kolano między jej fantastycznymi nogami. Przez moment napawałem się cudownym, elektryzującym dotykiem ciepłej, aksamitnej skóry. Spojrzałem w jej oczy i powoli zacząłem przesuwać swoją nogę wyżej i wyżej. Zatrzymałem się, kiedy poczułem coś włochatego i mruczącego.
- Czy on musi to robić?
- Nie wiem, spytaj go, to przecież twój kot.
Odchyliłem kołdrę.
- Hej, musisz to robić?
- Muszę. – odpowiedział wpatrując się we mnie bezczelnie.
- Hm... No dobra, egoisto...
- Phrrrp. – prychnął mi w nos i zamknął oczy.
- Napijesz się kawy?
- Z przyjemnością, skoczę tylko pod prysznic.

***
- Mleczarz przyszedł. – zaanonsował kot, który już od jakiejś chwili wypatrywał go ze swojego stanowiska na parapecie.
- Najwyższa pora. – odparłem i podszedłem do drzwi.
Kot zeskoczył z obserwatorium i znakami nieskończoności zaczął przeplatać się między moimi nogami.
- Dzień dobry.
- Dzień dobry, wie pan co, dzisiaj dali nam do rozniesienia rogaliki. Na próbę, takie croisanty. Próbowałem, całkiem niezłe...
- Świetnie, ale miodu, to pewnie pan nie ma?
- Oczywiście, że mam! – z kieszeni w torbie wyciągnął słoiczek zabezpieczony płócienną chusteczką.
- No to wspaniale. Ja też coś dla pana mam. Proszę chwilę zaczekać.
Po chwili wróciłem i wręczyłem mu misterną małą klatkę, w której unosiła się mydlana bańka.
- Piękna! Tę poprzednią oddałem, tak jak pan mówił...
- Tej też nie może pan trzymać dłużej niż tydzień.
- Szkoda, są takie piękne...
- Po prostu pryśnie, kiedy pan ją zatrzyma dłużej...
- Wiem, wiem. Dziękuję i do zobaczenia.
Odwrócił się i już chciał odejść, kiedy nagle sobie coś przypomniał.
- A mleko? A croisanty?
Dopiero teraz zorientowałem się, że w ręku trzymam tylko słoiczek z miodem.
- No tak... – uśmiechnąłem się do niego – Czegoś mi właśnie brakowało....

***
Umoczyłem croisanta w kawie.
- Dlaczego mówiłeś, że odchodzisz?
- Już ci powiedziałem, z przyzwyczajenia.
- Jak to?
- To taki nawyk, z czasu, kiedy byłem jeszcze z żoną. Co dziennie mówiłem sobie, że odchodzę.
- I w końcu odszedłeś?
- W końcu tak.
- Coś o tym zdecydowało? Pokłóciłeś się ostatecznie? Wkurzyła cię jakoś specjalnie?
- Nie... Bańki przestały pękać i zorientowałem się, że to już.
- No właśnie! Bańki... Jak ty to robisz? Jak mydlana bańka może nie pękać? Jak można ją umieścić w klatce?
- Przecież ci mówiłem. To kwestia marzeń.
- Ale ja ciągle tego nie rozumiem.
- Pokażę ci o co chodzi. Jest punkt ósma, w radiu będą teraz wiadomości. Włącz radio i patrz, na tę trzecią banieczkę po prawej.
Włączyła radio i dał się słyszeć charakterystyczny jingiel wiadomości.
- 44 ofiary wczorajszego zamachu, to na razie wstępne szacunki...
Pstryk – bańka pękła, przez moment zostawiając po sobie tęczową poświatę.
- Dlaczego?
- To było marzenie, o dniu, bez złych wiadomości. Dopóki radio jest wyłączone... dopóki nie czytam gazet, wszystko jest w porządku.
- I co teraz?
- Nic, zrobię nową, ta i tak miała już 3 dni.

***
- Co będziesz dzisiaj robił?
- Latawiec.
- W październiku?
- A co to ma za znaczenie?
- No... Zobacz za okno... Deszcz, chmury, mgła....
- A co to ma za znaczenie?

***

- Wiesz co? Ta jedwabna koszula była całkiem ładna!
- No, to i latawiec będzie ładny.
- Ale... Pierwszy raz widzę, żeby ktoś robił latawiec z jedwabnej koszuli...
- Szczerze mówiąc, ja też. Ale jedwab będzie chyba najlepszy.
- Od kiedy twój kot mówi?
- Od kiedy zacząłem z nim rozmawiać.
- Acha.

***
- No, gotowe.
Dookoła ramki latawca umieściłem choinkowe lampki, a na samym środku nakleiłem duży papierowy uśmiech. Wcześniej długo ją obserwowałem i teraz był to JEJ uśmiech.
- Hej! To mój uśmiech! – powiedziała i uśmiechnęła się.
- Nie, swój masz na twarzy.
- Przekomarzasz się ze mną!
- No pewnie! Uważaj, teraz nauczę cię dmuchać bańki. Otwórz okno.
Kot niechętnie zeskoczył ze swojego ulubionego punktu obserwacyjnego.
Położyłem latawiec na parapecie.
- Masz dmuchaj.
Podałem jej naczynie wypełnione marzeniami z lekką domieszką mydła.
- Chcesz, żeby ten latawiec poleciał?
- Chcę, ale...
- Żadnych ale, jeśli tylko będziesz chciała, jeśli o tym zamarzysz, on poleci. Marzysz o tym?
- Tak...
- No to dmuchaj.
Bańka zatańczyła na końcu fifki, zmieniając swoje kształty i mieniąc się jak kałuża benzyny na mokrym asfalcie.
Po chwili oderwała się od rurki. Była średnio duża, ale wciąż przybierała różne kształty. Latawiec ani drgnął. Bańka jakby przez chwilę się zastanawiała, a potem nagle pękła.
- Ojej... – była zaskoczona i smutna.
- Phrhhhp – prychnął kot – Już spróbowaliście? To może zamkniemy okno?
- Chwila! Poczekaj, pokażę ci jak to trzeba robić.
Na moment zamyśliłem się i postarałem zmaterializować wszystkie swoje chęci i marzenia dotyczące latawca. Już w zeszły piątek pomyślałem sobie, że go zrobię i sobie popuszczam.
Właśnie nadszedł ten czas.
- Okej, teraz uważaj.
Zamoczyłem fifkę w miksturze i wydmuchałem bańkę. Była idealnie okrągła i nie tyle była pokryta kolorem, co raczej nim wypełniona. Oderwała się i zawisła nieruchomo w powietrzu.
Z półki wziąłem nową klatkę i delikatnie wdmuchnąłem bańkę do jej wnętrza. Klatkę postawiłem na stole.
- A teraz obserwuj latawiec.
Latawiec delikatnie uniósł się nad parapetem, a potem nagle poszybował.
- Dobra, teraz możemy zamknąć okno.
Latawiec odpłynął już całkiem daleko, ale zachowywał się tak, jakby trzymała go jakaś siła. Szybował teraz w jednym miejscu i nie wyglądało, że poleci dalej.
Całkiem ładnie wyglądał – taki wesoły, z jej uśmiechem pod ponurym, październikowym niebem.
- Nie mogę w to uwierzyć...
- Lepiej uwierz, bo teraz twoja kolej, zobaczymy, czy umiesz już marzyć.
Podałem jej naczynko i fifkę.
- Fajnie byłoby, żeby się zaświecił, nie?
- Ale przecież... Przecież nie jest podłączony do prądu?
- A, chciałabyś, żeby zaświecił?
- Tak!
- Potrafisz o tym marzyć?
- Chyba tak...
- No to próbuj.
Tym razem skupiła się znacznie bardziej. Po chwili na końcu rurki pojawiła się idealnie równa sfera. Podobnie jak moja była wypełniona kolorem. Kiedy oderwała się, nie odleciała, tylko zawisła kręcąc się wokół własnej osi.
Wpatrywała się w nią z dumą i lekkim strachem.
Kot wpatrywał się w niebo za szybą.
- O, świeci. – mruknął z niedowierzaniem...

Dzieła wybrane

Nowe recenzje

Online

NA FORUM

Autorzy polecani


Strona główna Twoje konto Teksty Dzieła wybrane Dzieła zebrane Recenzje Książki Autorzy Wydawcy Recenzenci Kategorie Wyślij tekst Wyszukiwanie Ludzie Portal REGULAMIN Komunikaty redakcji O oznaczeniach tekstów Napisz do redakcji Statystyka strony Top 30 Reklama w portalu Forum Wyślij tekst Nowości SZUKAJ