Portal Literacki - Fabrica Librorum. Literatura: wiersze, opowiadania, felietony, eseje

Najpierw chciałem mieć księdza. Fajnie byłoby mieć własnego księdza. Myślę, że uświęciło by to jakoś mój dom, może nawet życie. Prywatny ksiądz, to jest coś! Jednak nasz proboszcz był za duży. Nie zmieścił by się w piwnicy. Poprzestałem więc na poecie.
Mieć własnego poetę, to też nie byle co!
Nie musiał być od razu wielki, w zasadzie, z wyżej wymienionego powodu, nie mógł być wielki. Przy czym, miałem nadzieję wyhodować w nim wielkość. O! Do tego to mam rękę! Bonsai, którego posadziłem w ogrodzie, jest w tej chwili trzymetrowym drzewem. To największy bonsai na świecie, jak sądzę.
Jak sobie coś postanowię, to tak musi być.
Poczyniłem odpowiednie kroki. Ponieważ o poezji nie mam pojęcia, oparłem się na opiniach znawców tematu. Na jednym z ośmiu internetowych portali literackich, na które się zapisałem, znalazłem rzeczową krytykę, która pomogła mi wyłonić kandydata. Pozostała kwestia zbliżenia się do niego. Na metodę natchnęła mnie technika x5, którą dosłownie jak instrukcję, znalazłem na sąsiadującym portalowi forum. W skrócie chodziło o to, by najpierw się pokazać szerszemu gronu, namieszać, zwrócić na siebie uwagę, wzbudzić kontrowersje, poobrażać i na koniec zrobić z siebie ofiarę. Ta pozycja umożliwiła mi przymilenie się do wybranego autora i uplecenie nici porozumienia, graniczącego z sympatią. Pomogły oczywiście również moje pochlebne opinie na temat jego wierszy.
Jego nick – SkarpetaKulawego budził pewne zastrzeżenia, ale nie miało to większego znaczenia, wobec faktu, że chłopak miał 165 cm wzrostu i 22 lata. Mógł się rozwijać! Mógł rosnąć jako MÓJ poeta.
Z tymi osobistymi danymi, to w ogóle śmieszna sprawa, chociaż bardzo ułatwiła mi dokonanie wyboru. Portal, na którym znalazłem swojego kandydata, bardzo dbał o rzetelne zilustrowanie sylwetki autora. Poza danymi teleadresowymi, obowiązkowe było podanie pozornie nie istotnych, ale jakże przybliżających czytelnikom sylwetkę twórcy, informacji.
Imię ojca, matki, panieńskie nazwisko matki, wymiary, kolor oczu, preferencje seksualne, rozmiar kołnierzyka i numer butów. W przypadku kobiet dochodziła również konieczność podania klasycznego trójwymiaru.
No bosko po prostu.
Ja oczywiście wszystko sfałszowałem, aż taki głupi nie jestem. No, nie jestem przecież poetą!

I w końcu doprowadziłem do spotkania. Piwo, te rzeczy i piwnica.
Zdziwił się biedak, co uwiecznił w pierwszym wierszu, jaki dla mnie napisał:
(zatytułowałem go „Pragnienie”)
Pojebało cię ty chuju?
Natychmiast mnie kurwa wypuść, bo pożałujesz
Co to kurwa za ciemnica?
Żarty

tu wypisał mu się długopis.
Jak dla mnie, „ciemnica” mogło się rymować z „jajecznica”, ale moja poetycka edukacja przekonała mnie, że rymy to już przeszłość.
Jednak idąc tropem jajecznicy zaserwowałem mu taką na śniadanie. To znaczy spuściłem na sznurku, w koszyczku, razem z piwem i nowym długopisem. Nauczony portalowymi doświadczeniami, nie wdawałem się w dyskusje.
Na efekt nie musiałem długo czekać. Po pięciu minutach miałem w rękach kolejny utwór:
To jest karalne
takie uwięzienie
nic nie będę jadł kidnaperze
masz mnie natychmiast uwolnić
To nie jest dowcipne
o co ci chodzi???????

Nazwałem to „Bunt”, ale z przykrością musiałem stwierdzić, że sporo pracy przede mną, chłopakowi potrzebny był czas, bo jak na razie najwyraźniej stracił formę.
Odpisałem mu: „jedz, bo ci jajecznica wystygnie”.

***
Dokonałem ciekawych spostrzeżeń. Po pierwsze internetowa ogłada okazała się polorem, zastąpionym w realu rynsztokowym językiem, bardziej pasującym do mojej branży.
Po drugie potwierdziło się, że poeci to stworzenia bardzo emocjonalne i jeszcze, że mają zwykłe, ludzkie, żeby nie powiedzieć – prozaiczne potrzeby. Następna kartka zawierała lapidarny zapis właśnie potrzeb mojego przyszłego mistrza:
szczać mi się chce
Uznałem, że to za mało na wiersz, więc nie dałem tytułu, za to zasugerowałem skorzystanie z celowo umieszczonego w piwnicy wiadra.

***
Do kształtowania wielkiego poety zabrałem się metodycznie. Z portalowego doświadczenia wiedziałem, że to co najbardziej kręci artystów to:
- seks
- miłość
- alkohol
- samotność
- narkotyki
- choroba psychiczna / depresja
- śmierć
- pory roku
Seks załatwiłem czasopismem „Cats”, bez żalu oddając swój stary rocznik, który i tak był już nieco przetarty i posklejany. Dla miłości dostał pluszowego misia. Alkohol w postaci taniego wina uznałem za konieczność i po prostu nie dawałem mu nic innego do picia. Do palenia dostał jointy.
Samotność miał, depresja i schiza powinny przyjść z czasem. W charakterze substytutu śmierci wrzucałem mu od czasu do czasu puste opakowania po papierosach, na których ostatnio zaczęły pojawiać się urocze inskrypcje, np.: „Paląc skazujesz się na powolną i bolesną śmierć!”.
Miałem tylko problem z porami roku, więc od czasu do czasu karmiłem go pizzą Quatro Stagioni i na cały regulator puszczałem Vivaldiego.
Efekty przyszły szybciej niż myślałem.
jebać cię sukinsynu (seks)
rzygam tym jabolem, daj mi herbaty! (alkohol i metabolizm)
wypuść mnie bo chyba zwariuję (zbliżająca się choroba)
zimno mi jest, chyba zamarznę! (śmierć i samotność – zimno należy rozumieć jako stan alienacji, bowiem dbałem, żeby temperatura w piwnicy nie spadała poniżej 14 stopni)
kiedy mnie wypuścisz?
siedzę tu chyba już miesiąc! (upływ czasu – powiedzmy, że pory roku, wiedziałem, że ta pizza to za mało!)

***
- No i gdzie ten poeta?
- Wiesz, nie pokazuję go w zasadzie. On nie jest taki ważny, istotą jest jego poezja.
- Ale zaprosiłeś mnie... Ojej, no myślałam, że mi go przedstawisz...
- Jego nie, ale możesz zobaczyć jego wiersze.
- E tam. Oszukałeś mnie!
- Wcale nie.
- Taki sobie pretekst wymyśliłeś, żeby mnie zwabić do domu? Przyznaj się, co?
- Poczekaj. Masz tu kartkę. Napisz, o czym ma być wiersz.
- Ojej! Naprawdę?
- No, napisz. Najlepiej daj tytuł po prostu.
- Okej! Tylko nie wiem, czy to nie będzie... za trudne... Bo to takie eeee... Oryginalne... no osobiste...
- Da radę, pisz.
Na kartce, którą mi oddała widniał tytuł:
„Trudna miłość”.
Wsunąłem papier przez szczelinę, a za chwilę trzymałem ją z powrotem, wraz ze strofami.

Zamknięty o chlebie i winie
igrzyska ze mnie uczynił
los przeklęty przez poezję
Wypuść mnie wypuść
Za życia gniję
PS. Powiedz mu, żeby mnie wypuścił wreszcie!

- Piękne! – krzyknęła tylko i usiadła mi na twarzy.

***
No i musiałem go wypuścić, bo przerósł moją piwnicę. Teraz myślę o jakimś malarzu. Może dla odmiany malarka?

PS. Najlepszy numer, że jak się okazało, Cats wykorzystał do podcierki i rozpalania ogniska, wina nie pił skubaniec, bo znalazł sobie kranik z wodą, o którym zapomniałem (mogłem teraz otworzyć sklep z alkoholem i trawą, tej też nie tknął (pewnie wziął sobie do serca ostrzeżenia Ministra Zdrowia)).
Heh, ale przynajmniej urósł!

Dzieła wybrane

Nowe recenzje

Online

NA FORUM

Autorzy polecani


Strona główna Twoje konto Teksty Dzieła wybrane Dzieła zebrane Recenzje Książki Autorzy Wydawcy Recenzenci Kategorie Wyślij tekst Wyszukiwanie Ludzie Portal REGULAMIN Komunikaty redakcji O oznaczeniach tekstów Napisz do redakcji Statystyka strony Top 30 Reklama w portalu Forum Wyślij tekst Nowości SZUKAJ