Portal Literacki - Fabrica Librorum. Literatura: wiersze, opowiadania, felietony, eseje

______________________________
Spacer

Idziemy na spacer do parku
Ja i ona
Ona jest bytem o niższej świadomości
Ma cztery łapy i pokryta jest futrem

Niższa świadomość ma mniejsze prawa
Idzie więc na smyczy
Biedny byt
Nie wie dlaczego nie wolno
Przebiegać przez ulicę na oślep
I robić kupy na trawnik

Idziemy

Byt nie rozumie też
Dlaczego nie wolno mu zjadać swojej puszki
Na jeden raz
Nie wie też, że nie można cały dzień
Biegać po parku

Byt ma też mniejsze obowiązki
Nie musi pracować ani być społecznie użytecznym
Nie określa się inaczej niż przez bycie psem

Byt szczeka

Po pieskim życiu nastąpi pieska śmierć
Pochowamy byt w przygodnym miejscu
Pod płotem lub drzewem
Bez kondolencji, nekrologów i religijnych ceremonii

Tymczasem wracamy do domu.
- Patrz Pan, pies czasem jest jak człowiek
Mówi sąsiadka z nutką wyższej świadomości w głosie

______________________________
Trochę bólu nie zaszkodzi

Trochę bólu nie zaszkodzi
W tej trudnej lekcji zwanej życiem

Trochę strachu nie zaszkodzi
Wszak chroni nas przed ogniem

Trochę samotności nie zaszkodzi
Oby nam nie trwała wiecznie

Trochę bólu nie zaszkodzi

Trochę bólu

Trochę

Byle tylko

Trochę mniej

______________________________
Czarny poniedziałek

Czarny poniedziałek
Notowania uczuć maleją
Wzrasta cena racjonalnego myślenia
Popłoch inwestujących w uczucia
Załamanie się podaży ludzkiej życzliwości
Indeks indywidualizacji maleje
Słabnie wartość rynkowa ludzi starych
Ludzie pośpiesznie wycofują swoje marzenia
Redukcja oczekiwań
Chaos
Szaleje wymierność ludzkiej wartości
Inwestycje długoterminowe w związki
Okazują się być bez pokrycia
Nieprzystosowani znaleźli się na skraju załamania
Świat szaleje
Kraje się przewracają
Zgiełk
Zaskoczenie
Czarny poniedziałek
Czarny wtorek
Całe lata

______________________________
W roku 2002

Byliśmy martwi jak większość ludzi naszej epoki

Nie byliśmy ani mądrzy, ani dobrzy
Nie bardzo wiedzieliśmy czego chcemy
ani co nas zachwyca

Nie rozświetlały nas idealistyczne wizje przyszłości
Nie otulała nas wspaniała przeszłość

Nasze gusta kreowały wielkie koncerny rozrywki
Które wspieraliśmy zwielokrotniając jałowość

Wybieraliśmy życie

Zapominając, co to właściwie znaczy
Wybieraliśmy życie wygodne

Małe pocieszenie przynosił nam nowy telewizor
Telefon komórkowy czy samochód
Miał za każdym razem stać się zapowiedzią lepszego życia
a stawał się kolejną pułapką

W pustce wygoda dawała pewne pocieszenie

Byliśmy silni, ale codzienne małe kompromisy
drążyły nasze mózgi by w końcu wydrążyć w nim
ogromną dziurę

Nic dziwnego
Życie kupiliśmy na promocji, która za chwilę się skończy
Teraz lub nigdy. Na naszych warunkach lub wcale

Nie mieliśmy wyboru, bo nikt nam przecież nie powiedział
Że możemy wybierać.

______________________________
Bal

Wszystkich spragnionych dobrej zabawy
Zapraszamy na bal
Raz, tylko raz
W strojach z dowolnej epoki
Gwarantowana rozrywka
Masa atrakcji
Loteria fantowa losów
Szukanie szczęścia
Lekcje podnoszenia się z parkietu
Czasem taniec
Jedzenie lub jego brak
Ludzi spragnionych mocnych wrażeń
Poczęstujemy winem
Zapomnimy
Bo przecież
Trzeba dobrze się bawić
Kiedy przychodzi noc

______________________________
Wyścig

Nie wszyscy startujemy z tej samej pozycji
Kilku z nas musi się uporać
Z porzuceniem, niedokarmieniem, biedą lub choroba

Potem bieg jest znowu nierówny
Kilkoro z nas nie nauczy się wcale chodzić

Inne oczy, zobaczą pijącego ojca lub konającą matkę

Pozostałych zatrzyma złe środowisko, brak uczuć lub ich niedbałość

W dorosłym życiu poczujemy wstręt do świata obrzuceni nim przez innych
Lub zagubieni w faktach będziemy podążać tylko za nimi
Kilkoro z nas załamie się pod społeczną presja
I uzna nawet, ze czyjeś życie można ocenić

Paru z nas zobaczy tylko markowe szaliki
Kilku podąży za kłamstwem romantycznych portretów

Kilku zastygnie w formie dawnych myśli i nawet kilkoro z nas uwierzy
Ze młodość przemija

A my, żywi, dobiegniemy do mety, która wciąż się będzie oddalać.
Przekroczymy ją szybko w biegu lub powoli w cierpieniu

Już po biegu spotkamy się wszyscy na herbatce i ciastkach
U Pana Boga
I popatrzymy sobie z góry na siebie, w innych już sytuacjach i kostiumach

______________________________
Królik i człowiek

Królik

Był moim ulubionym
Trzymany w klatce
Był królikiem łagodnym
Co nie zdarza się często

Królik

Zanim stał się pasztetem
Z pieprzem i przyprawami
Siedział na rękach mojego ojca
Podziwialiśmy jego futro

Królik

Był łagodny do końca
Umierał majestatycznie
Zupełnie inaczej niż zarzynane prosie
Kwiczące do końca ze strachu
Lub jak biegająca bez głowy kura

Królik

Nie skakał nawet
W obliczu wielkiego ostrza
Majestatycznie odchodził do króliczego raju
Czy myślał -Na cóż krzyki, skoro i tak mnie to czeka
Czy był świadomy?

Królik

A może nie wiedział co znaczy ostrze?
Lub krzyczał tylko króliczym krzykiem
Niesłyszalnym dla ludzi ?
Może był mniej świadomy życia i śmierci
Niż kura, prosię i człowiek

Człowiek

Trochę płakał po śmierci królika
Uciekał przed myślą o nim
By w końcu zjeść pasztet
- Bo zdrowy

Człowiek

Czy będzie krzyczał i biegał
Kiedy przyjdzie do niego
Ktoś z wielkim ostrzem i powie
Już pora

______________________________
Poeta

Moja matka była księgową
Ojciec był stolarzem

Pierwszy raz płakałem jako niemowlę
Znacznie później nastąpiło pęknięcie

Chodziłem po świecie bez skóry
Dotknięcie nieczułego słowa raniło do krwi

Z ran wypływały na papier wiersze
Rany goiłem myśleniem

Z myślenia i wierszy
Powstawały tomiki

Żyłem z ranami, wierszami
I bez skóry

Potem dostałem pierwszą nagrodę
Za swoje myślenie i swoje rany

Ludzie gratulowali mi przelanych na papie ran
Podziwiali bandaże myślenia

W niektórych miejscach wyrosła mi nawet skóra
Ale ludzie nadal słuchali każdego słowa z uwagą

Po mojej śmierci drukowali moje wiersze
Nawet jeszcze częściej

Postawili parę pomników
Zacząłem być legendą

Moje wnuki żyją teraz z przeświadczeniem mojej wielkości
Szczęśliwe, bo bez ran

______________________________
Film

Wszyscy żyjemy w filmie
Staramy się zmienić zapisaną już taśmę
Walczymy
Niesiemy słomki do budowy schronienia

Oddajemy uwielbienie symbolom symboli
Zbieramy fakty nigdy nie będąc tu i teraz

Dotykamy czasem Boga
Religią, muzyką lub niewiarą
Dotykamy też czasem kupionym swetrem lub małym piwem

W końcu umieramy
W płaszczu lub bez parasola
W dużym samochodzie.
Pod mostem

Umieramy ze skórą czarną lub białą
Z grymasem uśmiechu lub nienawistnym spojrzeniem
Młodo lub staro
We śnie lub w wielkim bólu

W końcu odchodzimy
Burzy się mrowisko
Przenosimy się do domu

______________________________
Czasu mamy mało

Czasu mamy mało

A tu jeszcze trzeba
Pozamiatać podwórko
Spotkać się z Marylą na kawę
Przeczytać jakiś wiersz

Czasu mamy mało

A chciałoby się
Zobaczyć Paryż
Zatańczyć na ulicy
Zjeść kolację przy zapalonych świecach

Czasu mamy mało

A chciałoby się jeszcze pozachwycać światem
Wyleczyć mleczny ząb
Mocniej się przytulić
Lub pogłaskać psa

Chciałoby się jeszcze
Znaleźć nowe drogi
Trochę poprzeklinać
I nastroić fortepian

Zanim przyjdzie ten czas
Kiedy będzie czas
Nic się już nie zdąży

______________________________
Mędrzec

Wcale nie zmądrzał na starość
To przyszło już znacznie wcześniej
Szaleństwa i smutki młodości
Przeszedł szybko i bezboleśnie
Potem były już tylko radości
Już za młodu nauczył się
Pozbywać się demonów szybko
Smutek wylewać z łzami
Strachom patrzeć prosto w pięści
Nie pozwolił sobie na rany wyobrażeń
Ból traktował jako część życia
Kochał siebie i innych

Nawet umierał z uśmiechem
Zadowolony, że przyszła już zmiana

______________________________
Zawsze

Wygrywa w końcu zawsze życie

Drzewa rosną nawet na zgliszczach

Siła pcha nas do przodu

Embrion staje się dzieckiem a nasiono kwiatem
( nie każdy embrion być może lub nie każde nasiono,
ale zdecydowana większość)

To co skomplikowane staję się proste
Lub przynajmniej mniej skomplikowane

Nie zawsze zwycięstwo wygląda w końcu
Jak tryumfalny łuk lub wielki pomnik
Czasem bywa tylko grymasem na twarzy
Pokierowaniem myśli w inną stronę

Ale życie zawsze wygrywa
Ustaje nocny płacz
Kość się zrasta
Przestajemy się bać

Czasem
Cierpienie kończy się śmiercią
Zgadzamy się na odejście bliskich

Nawet przejście na drugą stronę
Niewiele tu zmienia
Oto czeka już tłum ludzi
Pragnących w każdej chwili zająć nasze miejsca

______________________________
Czas

ten czas mnie przeraża
i cieszy zarazem
czas mnie zabija
skądże ja wiem o tym ?
czas ja zabijam
czasem
Wiem przecież, że zdradzi
pokocha być może
oddali, przybliży
zabierze, pochwali
ten czas mnie przeraża
i cieszy zarazem

______________________________
Jak?

Kiedy ogolono już wszystkie kobiety i mężczyzn
I kiedy został tylko mały warkoczyk
Kiedy wszyscy weszli do komory i kiedy puszczono gaz
Kiedy przeszło już przerażenie i ból.
Kiedy nastąpiła wielka cisza.
Co stało się potem ?
Jak przyjęto ich tam ?
Czekali w długim korytarzu na rozmowę z Nim, który każdego przytulił z osobna czy też spotkali się z nim wszyscy razem ?
Usiedli przy ognisku by o tym wszystkim porozmawiac
Czy też właśnie nie rozmawiali i zastali sami na chwilę ?
Układająć sobie zdarzenia w głowie, oddychając już nie bólem?
Podano im waniliowe lody czy gorącą zupę ?
Co z tymi, którzy nie lubili ani lodów ani zupy ?
Jak udowadniano im to, że to wszystko miało jakiś sens
Jak opatrza się takie rany?
Jak uczono miłości do swoich katów ?
Jak zostali przekonani, że cokolwiek warto ?
Nawet nieżyć. Jak ?

Dzieła wybrane

Nowe recenzje

Online

NA FORUM

Autorzy polecani


Strona główna Twoje konto Teksty Dzieła wybrane Dzieła zebrane Recenzje Książki Autorzy Wydawcy Recenzenci Kategorie Wyślij tekst Wyszukiwanie Ludzie Portal REGULAMIN Komunikaty redakcji O oznaczeniach tekstów Napisz do redakcji Statystyka strony Top 30 Reklama w portalu Forum Wyślij tekst Nowości SZUKAJ