Portal Literacki - Fabrica Librorum. Literatura: wiersze, opowiadania, felietony, eseje

Gorzało życie przed blokowiskiem. Starsze panie oblazły ławki już wcześnie rano, by zająć sobie miejsce w kojącym cieniu i by zająć miejsce znajomej, która poszła zrobić zakupy. Dwójka maluchów budowała w piaskownicy gigantyczną piramidę, która wyglądała raczej jak mrówczy kopiec. Kilku innych, nieco starszych, tłoczyło się w jednym miejscu, nachylając się nad malutkimi samochodzikami, które pstrykało po trasach narysowanych kredą. Ktoś spacerował z gigantycznym psem, ktoś inny mył samochód. Dozorca mocował się z piwnicznym oknem.
Zza bloku wyłoniła się niewielka postać. Ubrana w krótkie spodenki w niebieskobiałe pasy i czerwoną koszulkę. Wzrok przykuwał drewniany miecz, który założony za pasem dyndał z lewej strony i szeroka opaska, spod której ledwo widać było oczy, ruchliwe i czujne.
- Po co ci ten miecz, chłopcze? - spytał dozorca.
Ten nie odpowiedział. Przeszedł obok wyprostowany jak struna i nawet nie spojrzał w stronę dozorcy. Uniesiona nieruchoma głowa i wojskowy krok przyciągnęły również uwagę starszych pań wysiadujących na ławkach. Usłyszał tylko ciche szmery dochodzące z ich strony i odprowadzany ich spojrzeniem poszedł dalej. Zatrzymał się przy klatce schodowej. Włożył dwa palce do ust i zagwizdał przeciągle, spoglądając jednocześnie w rząd okien. Zaszczekał pies z któregoś z balkonów, ale nic się nie stało. Znów zagwizdał, tym razem dłużej i znacznie głośniej.
- I czego gwiżdże?! - zawołał dozorca.
Chłopak nie odpowiedział. Zagwizdał trzeci raz i dopiero wtedy z jednego z okien wyjrzała mała głowa z włosami białymi jak mleko. Z okna nad głową wysunęły się małe dłonie, które zaczęły kreślić niezrozumiałe znaki. Chłopak z mieczem kiwnął przytakująco i sam nadał kilka niezrozumiałych, śmiesznych znaków. Wyglądało to jak język migowy. Mleczna głowa znikła z okna.
Żar lał się z nieba. Starsze panie wachlowały swe pomarszczone twarze, na których czas znacznie odcisnął swą pieczęć. Wróciły do swych rozmów, nie zwracając już uwagi na chłopca z mieczem. Z otwartych okien wylewał się zapach kapuśniaków i pieczonych kotletów, spływał po ścianach i nieruchomiał przy ziemi.
Z klatki wybiegł chłopak o białych włosach. Znów poruszyły się spojrzenia starszych pań i znów poczęły szemrać. Ten miał na głowie plastikowy hełm wojskowy, jeden z tych, które można było kupić w sklepie zabawkowym, a który wchodził w skład kompletu „Mały żołnierz”.
- Cześć Adasiu - powiedział do niego chłopiec z mieczem.
- Cześć. - powiedział i podali sobie ręce.
Ruszyli chodnikiem czując na sobie tępe spojrzenie starszych pań.
Chłopiec z mieczem wyglądał na starszego. Był o głowę wyższy, ale za to o wiele chudszy. Jego ręce, patyczkowate i długie, poruszały się nienaturalnie i trochę niezdarnie podczas marszu. Twarz za to nie miała nic z niezdarności, wysoko uniesiona jak u żołnierza na defiladzie, i dumna. Adaś nie wyróżniał się zbytnio. Był dziesięcioletnim brzdącem o krótko przystrzyżonych białych włosach i oczach błyszczących żywym błękitem.
- Co robimy Marku? - spytał.
- Dzisiaj będziemy walczyć ze złem.
- Jak to ze złem? Nie będziemy już bić się z zombi? - spytał i pomyślał o tym, jak wczoraj siekali kijami w drzewa w pozorowanej walce.
- Ech Adasiu, zombi to też jest zło.
- Jak to zło? To czemu mówiłeś, że walczymy z zombi?
- Nie mówiłem, że z zombi.
- Właśnie, że mówiłeś. - powiedział Adaś.
- Nie mówiłem - syknął z lekką złością, a po chwili dodał - A poza tym zombi to jest zło. Wiele jest zła. A my musimy walczyć.
- To z czym będziemy dzisiaj walczyć?
- Zobaczymy jakie zło spotkamy. - rzekł Marek.
Szli ulicą, a pod stopami czuli jak ich chińskie trampki zapadają się nieznacznie w asfaltową masę, nagrzaną przez słońce. Zatrzymywali się co chwilę, by zerknąć do zaparkowanych samochodów, zobaczyć na licznik i radio. Stanęli przy polonezie.
- Ile ciągnie? - spytał Adaś.
- Prawie dwie stówy.
- Ja kiedyś sobie kupię Ferrari. Ciągnie prawie trzy stówy.
- A ja kupie Porsze i cię będę wyprzedzał. - rzekł Marek.
- Ferrari jest lepsze i szybsze.
- Porsze jest szybsze.
Spierali się dobrą minutę. W końcu Marek klepnął Adasia w hełm z głośnym klaskiem i poszli dalej.
Nagle ich uszu zaczął dochodzić przeciągły jęk silnika, który z każdą chwilą rósł. Odwrócili się i zobaczyli duży sportowy samochód, który mknął prosto na nich. Marek odskoczył momentalnie, złapał Adasia i przyciągnął do siebie. Samochód przemknął tuż przy nich, zostawiając smugę ciepłego powietrza, które rozbiło się o ich twarze. Patrzeli jeszcze jak jedzie. Samochód zapiszczał oponami przy skręcie, potem drugim i zatrzymał się na parkingu przed blokiem.
- Oto i zło, o którym ci mówiłem. - powiedział Marek i poszli w stronę samochodu.
Przysiedli na ławce kilka metrów od parkingu i zaciekawieniem obserwowali samochód. Była to sportowa Honda z przyciemnianymi szybami i srebrnym spojlerem na tyle. Z klatki bloku wybiegła grupka dzieci.
- Wujek przyjechał! - wołały - Wujek z Niemiec!
Otwarły się drzwi i wyszedł z nich gruby mężczyzna w bokserce. Szyję jego opasywały dwa szczerozłote łańcuchy, które lśniły w promieniach słońca. Dzieci otoczyły go szczelnym kołem. Mężczyzna pochylił się do samochodu i wyciągnął sześciopak piwa w puszce. Dwóch młodzików, którzy również przyglądali się temu widowisku, westchnęło z zachwytem.
- Patrz. Piwo w puszce ma. - powiedział jeden.
- I pewnie Malboro w peweksie kupił. - westchnął - To dopiero jest życie. Nigdy nie piłem piwa w puszce.
- Ja też. A zobacz tą brykę, cacko.
Gruby mężczyzna zamaszystym gestem trzasnął drzwiami auta i udał się w stronę klatki bloku, a za nim ta sama grupa rozwrzeszczanych dzieciaków.
- Chodź Adasiu, zobaczymy z bliska.
Podeszli do samochodu i zajrzeli do środka.
- Wiesz, że Niemcy są źli? - spytał Adasia.
- Dlaczego?
- Wojnę zaczęli z Polakami. Nie widziałeś pancernych? Janek dopiero dał im łupnia. A nasi i tak wygrali wojnę.
- Nooo - jęknął.
- A pod Grunwaldem, to też zaczęli Szwaby. I też im nasi po dupie dali. Źli te szwaby, źli. - Marek schylił się i wyciągnął scyzoryk, Zbliżył się do koła i wbił ostrze w wentyl.
- Marku! Co robisz? - krzyknął Adaś.
- Cicho siedź. Szwab to Szwab. Ze złem przecież walczymy, nie?
- Ale to nie ładnie tak.
- Co nie ładnie? Szpanuje tu Szwab, to jest nieładnie. Patrz czy nikt nie patrzy.
- Ale Marku! Boję się!
- Adaś, nie bądź baba.
Z koła zupełnie już uszło powietrze. Podszedł do drugiego i zrobił z nim to samo.
- Idziemy - powiedział Marek. Rozejrzał się jeszcze, ale poza dwójką młodzików nikogo nie było.
Szli w stronę pobliskiego lasku. Marek, tak samo dumny z podniesioną głową, szedł swym wyuczonym żołnierskim krokiem. Adaś, jeszcze z wypiekami na twarzy od wrażeń, jakie zrobił na nim czyn Marka, przebierał szybko nóżkami.
Gdy dotarli na otwartą przestrzeń pola, lekki wiatr omiótł ich twarze i poczuli ulgę. Pole ciągnęło się aż po drogę wylotową, a przez nie przebiegała linia stalowych konstrukcji słupów wysokiego napięcia. Gdzieś na horyzoncie majaczyły kontury huty cynku, z której, jak zapałki wystawały trzy długie i cienkie kominy.
Doszli do lasku. Adaś znalazł długi kij zakończony rozwidleniem.
- Patrz, to mój miecz. - powiedział.
- Jakiś taki cherlawy. - zaśmiał się i złapał za swój miecz. Przeciągnął nim przy twarzy Adasia. - Walczymy?
- Ale tak na niby, co?
Marek przyjął zgarbioną postawę, a wzrok skoncentrował na Adasiu. Świsnął raz i drugi w powietrzu.
- Walczymy! - krzyknął, ale już po dwóch uderzeniach kij Adasia złamał się.
- Poszukaj lepszego miecza. - powiedział.
Poszli głębiej w las. Cień przyjemnie chłodził ich nagrzane w słońcu ciała. Ich trampki zapadały się w miękkiej ściółce i co jakiś czas dało się słyszeć trzask łamanych gałęzi pod ich stopami.
- Stój - szepnął Marek.
- Co się stało? - powiedział również cicho.
- Słyszysz? - wyciągnął w górę wskazujący palec.
Adaś skupił się, ale nie usłyszał nic poza melodyjnym śpiewem ptaków i szumem drzew. Marek kiwnął głową w prawo i poszli w tamtą stronę. Po kilkunastu metrach doszły ich wyraźne jęki. Coś jakby ranione zwierze, a może nawet człowiek, pojękiwało ciągle. Marek przykucnął, Adaś momentalnie powtórzył ruch. Powoli i z rozwagą zaczęli skradać się w stronę, skąd dochodziły dźwięki.
- Patrz. - szepnął i wskazał palcem.
Na niewielkiej polanie na rozłożonym czerwonym kocu leżała rozkraczona dziewczyna a na niej mężczyzna. Kopulacyjne ruchy mężczyzny wprawiły chłopców w nie lada zdziwienie. Podeszli jeszcze kilka metrów bardzo ostrożnie i przykucnęli za krzakiem. Pojękiwania dziewczyny były już zupełnie wyraźne.
- Co robimy? - spytał Adaś.
- Siedź cicho. - syknął Marek.
Gdy tak przyglądali się kochającej się parze, Markowi przypomniało się, jak nakrył swoją siostrę z jej chłopakiem w takiej właśnie pozycji. Chłopak strasznie na niego nawrzeszczał, a on pytał ciągle, co oni robili.
Adaś znów dostał wypieków na twarzy, z lekko otwartą buzią wlepiał wzrok w parę. Marek wyciągnął miecz zza pasa.
- Co robisz? - spytał Adaś.
Marek przyłożył palec do ust.
- Ciiiii
- Aaaaaaaa, oooooo! - jęczała dziewczyna.
- Zajebie cię na śmierć. - powiedział mężczyzna do dziewczyny.
Marek nie czekał chwili. Wybiegł z kryjówki, podbiegł do niego, zamachnął się i zdzielił go ciosem w plecy. Zanim ten zareagował, posypały się kolejne ciosy miecza. Marek bił chaotycznie w niewyjaśnionym napadzie furii.
- Aaałłłłaaaa! Kurwa, co jest! - mężczyzna krzyknął i sturlał się z dziewczyny. Na jego twarzy malowało się ogromne zdziwienie i zaskoczenie. - Huju! Zabije cię! - zawołał i skoczył do Marka. Miecz trafił w twarz mężczyzny. Ten skulił się i zakrył twarz dłońmi. A Marek dalej siekał. Jego oczy płonęły wściekłością, a cała twarz emanowała furiacką złością. Kolejny cios wymierzył w stronę obnażonych genitalii, ale nie doszedł on jednak swego celu, bo mężczyzna uskoczył w porę. W jednej chwili skoczył na Marka i oboje runęli na ziemię. Tu Marek nie miał już szans. Silne ręce mężczyzny wyrwały mu miecz.
- Adasiu! - zdążył zawołać Marek, gdy trzy silne uderzenia pięścią w twarz oszołomiły go zupełnie. Czwarty cios trafił prosto w nos Marka i można było usłyszeć przy tym trzaśnięcie kości. Przy kolejnym stracił przytomność.
Gdy chłopak z dziewczyną poszli, zostawiając leżącego i zakrwawionego Marka, z kryjówki powoli wyszedł Adaś. Był ogromnie przerażony, a po jego policzkach ciekły łzy.
- Marku, obudź się. - powiedział i dotknął jego czoła. - Boję się. Marku, jestem tu. Marku powiedz coś. Boję się. - łkał Adaś.
Marek otworzył oczy. Głowa pulsowała ogromnymi falami bólu. Spojrzał na Adasia i szepnął:
- Wiele jest zła Adasiu. Wiele. My musimy walczyć. Musimy.
- Lecę po mamę. Pomożemy ci Marku. - powiedział i pobiegł najszybciej jak umiał w stronę osiedla.

Dzieła wybrane

Nowe recenzje

Online

NA FORUM

Autorzy polecani


Strona główna Twoje konto Teksty Dzieła wybrane Dzieła zebrane Recenzje Książki Autorzy Wydawcy Recenzenci Kategorie Wyślij tekst Wyszukiwanie Ludzie Portal REGULAMIN Komunikaty redakcji O oznaczeniach tekstów Napisz do redakcji Statystyka strony Top 30 Reklama w portalu Forum Wyślij tekst Nowości SZUKAJ