Portal Literacki - Fabrica Librorum. Literatura: wiersze, opowiadania, felietony, eseje

Śniło mi się, że byłam jego żoną.

Trwało to od tak dawna, że nie pamiętałam już, kiedy i jak się zaczęło. Czułam się tak, jakby moje życie od zawsze płynęło między kuchnią, sypialnią i drzwiami wejściowymi, za którymi codziennie znikał i w których codziennie się pojawiał. Połowa doby mijała na czyszczeniu, gotowaniu, patroszeniu, szorowaniu i innych czynnościach układających się w jeden monotonny potok codzienności. Potem on wracał do domu i rzucał cień na drugą połowę doby.

Miał dziecko z pierwszego małżeństwa, szarą dziewczynkę, która przeważnie siedziała w szafce kuchennej pod zlewem i nigdy nic nie mówiła. Nie wiedziałam, jak ma na imię i jak brzmi jej głos. Nie obchodziło mnie to. Dla mnie liczył się tylko on. Kiedy słyszałam chrobot kluczy w zamkach - jednym, drugim, trzecim - ogarniał mnie zwierzęcy strach, od którego włosy stawały dęba. Stawał w drzwiach, wielki i mroczny, i w tej sekundzie strach wyostrzał moje zmysły: wzrok, żeby zobaczyć każdy ruch jego ręki, słuch, żeby usłyszeć najlżejszą zmianę jego głosu, węch, żeby wyczuć niebezpieczeńswo i spiąć mięśnie na przyjęcie ciosu. Więcej nic się nie liczyło. Wszystkie pytania, jakie sama sobie zadawałam, dotyczyły niego i wszystkie odpowiedzi pochodziły od niego. Czasem je artykułował, ale częściej sama rozpoznawałam odpowiedź po geście, pochyleniu głowy, zamachu ręki, nagłym kłującym spojrzeniu jego czerwonych oczu - chytrych albo wściekłych albo kpiących albo okrutnych albo albo albo (po nie-wiadomo-ilu latach małżeństwa wciąż jeszcze umiał mnie zaskoczyć, więc zadawanie pytań wciąż miało sens, bo odpowiedź nigdy nie była oczywista). Można powiedzieć, że w miarę upływu czasu zaczynaliśmy rozumieć się bez słów.

Szara dziewczynka nie była niczym więcej niż szarym fragmentem kuchni. On też tak ją traktował. Raz przyniósł do domu małe kociaki, i gdyby dał je dziewczynce, byłby to jedyny gest, jakim ją obdarował. Ale okazało się, że kociaki są na obiad. Musiałam je zabić, obedrzeć ze skóry, zamarynować i upiec. I co gorsza, musiałam to zrobić przed południem, kiedy go nie było. Nie wiem, wydawało mi się, że jego mrok by mi pomógł, a tak zostałam sama, z kwaśnym obrzydzeniem podchodzącym do gardła. Potem już szło mi łatwiej, z gołębiami, wróblami, szczurami, innymi zwierzętami, które znosił, a potem pożerał, wypluwając kostki na podłogę. Z czasem coraz bardziej wolałam tę drugą połowę doby, tę naznaczoną lękiem, nie monotonią i zaczęłam wyczekiwać jego powrotów. Uznałam, że wolę mrok od szarości, a przerażenie od obrzydzenia.

Do dziewczynki nic nie czułam. Ale kiedy pewnego wieczoru wywlókł ją spod zlewu i zaczął okładać pięściami, coś się ze mną stało. "Nie." usłyszałam swój dawno nieużywany głos. Od brzucha szedł jako wrzask, ale z gardła wychodził już tylko jako cichy skrzek . "Jej nie tkniesz." Może cały ten mrok, który zaczął gromadzić się w moim sercu, uderzył mi do głowy, nie wiem. W każdym razie, kiedy rzuciłam się na niego, i we mnie w środku, i na zewnątrz zapadły ciemności.

Odwrócił się, zaskoczony i rozbawiony, zaniósł się chrypliwym śmiechem i złapał mnie za ręce. Potraktował to jak zabawę. Był taki silny i wielki - przedtem sięgałam mu ledwie do piersi, a teraz, w ciemnościach, rozrósł się tak, że otaczał mnie zewsząd, moje nagarstki w jego dłoniach były jak gołębie kostki, które miażdżył w zębach. Ze śmiechem puszczał moje ręce, przyjmował najsilniejsze ciosy, na jakie było mnie stać, jakby to było confetti sypiące się na głowę, pierś, brzuch, i śmiejąc się, znów łapał moje bezsilne pięści. Nawet gdy chwyciłam kuchenny nóż i zaczęłam nim dźgać na oślep, nie uchylał się i zaśmiewał, jakby to były łaskotki. Jego czerwone oczy płonęły w ciemnościach triumfem, bo udowadniał mi swoją niezniszczalność. Opadałam z sił i ogarnęła mnie rozpacz, bo teraz już nie zniosłabym powrotu do bezsilności, obdzierania kociaków ze skóry, spierania krwi. Wolałabym, żeby mnie pochłonął.

I w tym momencie trafiłam nożem w miękkie miejsce u nasady szyi, pomiędzy kośćmi obojczykowymi. Od razu poczułam, że to jest to. Wreszcie przestał się śmiać. Zacharczał tylko i ruszył na mnie z całą siłą (po nie-wiadomo-ilu latach małżeństwa potrafiłam go jeszcze zaskoczyć), więc dźgnęłam jeszcze kilka razy w to samo miejsce, a potem, kiedy już padł na podłogę, dla pewności poderżnęłam mu gardło. Nic przedtem ani potem nie dało mi takiej satysfakcji.

Przeprowadzono sekcję zwłok i dwóch śledczych przyszło mi powiedzieć, że mąż zmarł od trucizny. "Małe, systematyczne dawki od wielu lat" powiedział jeden z nich. "Rany od noża nie były śmiertelne. Zabiła go trucizna." Spojrzałam na dziewczynkę z nagłym szacunkiem. Ona podniosła wzrok znad kotka, którego trzymała na kolanach, i uśmiechnęła się do mnie, nie przestając go głaskać. Kotek przymknął oczy i przysięgłabym, że też się uśmiechnął.
W słowach policjantów nie było żadnej logiki, ale nic więcej nie umieli powiedzieć. Ukłonili się grzecznie i wyszli.

***
Obudziłam się później niż zwykle. Uchyliłam ostrożnie drzwiczki od mojej szafki kuchennej i wyjrzałam na zewnątrz - On już wyszedł do pracy, a Jego żona sprzątała po śniadaniu. Po podłodze walały się strzępy kociego futerka. Wyciągnęłam rękę i schowałam kilka kłaczków do kieszeni szarej sukienki.

Dzieła wybrane

Nowe recenzje

Online

NA FORUM

Autorzy polecani


Strona główna Twoje konto Teksty Dzieła wybrane Dzieła zebrane Recenzje Książki Autorzy Wydawcy Recenzenci Kategorie Wyślij tekst Wyszukiwanie Ludzie Portal REGULAMIN Komunikaty redakcji O oznaczeniach tekstów Napisz do redakcji Statystyka strony Top 30 Reklama w portalu Forum Wyślij tekst Nowości SZUKAJ